"Writing about climbing is boring. I would rather go climbing."
Chuck Pratt
 
- Click for a slideshow -
Na vijf dagen klimmen aan de zuidkant van het Mt. Blanc massief ben ik om heel eerlijk te zijn wel een beetje klaar met dat alpiene gedoe. Op de camping in Chamonix is het eerste wat ik doe een blik bier open trekken en mijn telefoon opladen. Even later zie ik vijf gemiste oproepen en twee berichten van Niels van Veen. Trrrinnggg.. ..Trrrinnggg....op mijn telefoon zie ik een inkomend gesprek van, jawel, Niels van Veen. “Ha Niels”. “Hey Niek, het wordt volgende week hartstikke mooi weer man, we moeten de Peuterey Integrale doen. Ik kom je overmorgen ophalen en dan gaan we gelijk naar boven. Dit is een unieke kans!”. Als ik het allemaal aan hoor en nog een flinke slok van mijn bier neem antwoord ik: “Niels, sorry man. Ik heb een mooie vrouw ontmoet en ga volgende week sportklimmen”.

De Czech Adventure Race is alweer een maandje geleden, hoog tijd dus voor een terugblik. Nu heeft Janne al een schrijvend verslag van deze 75 uurs race gepost, waarin alle etappes beschreven worden. Als extra aanvulling heb ik de afgelopen week een filmpje samengesteld uit de filmbeelden die wij gemaakt hebben tijdens de race. Zeker de moeilijke momenten komen op film toch iets duidelijker over (bijv. Bas zijn slaap-aanvallen of mijn schuurplekken).

Naast ons deed er dit jaar nog een ander Nederlands team mee (Team Leopard). Ook zij hebben een filmpje van de race gemaakt, klik daarvoor hier.

Divine Providence is the means by and through which God governs all things in the universe. The doctrine of divine providence asserts that God is in complete control of all things.
The Bible has answers – gotquestions.org
 
 
 
´Dare, always dare and you will be like a god.´
Giusto Gervasutti
 
 
 
 
- Click for a slideshow -
In het laatste schemerlicht zoeken we naarstig naar een goede plek om de nacht door te brengen. We zijn nog slechts een tiental meters verwijderd van de topgraat van de Grand Pilier d'Angle (GPA). De invallende duisternis en een onheilspellende wolkenpartij doen ons besluiten dat verder zoeken geen zin heeft en dat we het hier maar mee moeten doen. Jefta neemt zijn intrede op een schuin aflopend rotsblok en ik kan een klein horizontaal vlak creëren met behulp van wat losse stenen. Snel trekken we alle kleding aan die we hebben en duiken we in onze slaap- en bivakzakken. Al snel begint het afwisselend te sneeuwen en te hagelen. In de tijd dat Jefta sneeuw smelt gun ik mezelf wat tijd om apathisch voor me uit te staren. Moe ben ik, echt heel moe. Na twee slechte en onrustige nachten voorspelt ook deze nacht niet veel goeds. Verdomme, volgens de weersvoorspelling zou het morgenmiddag pas slecht worden. En hier zitten we dan op 4200 m en omkeren is onmogelijk. De enige reeële uitweg is over de graat omhoog, naar de top van de Mont Blanc. Man, man, man waar zijn we aan begonnen.....
 

- Click for a slideshow -

Vanuit het circusachtige Chamonix krijg je altijd een goede indruk van het ongekende aanbod aan klim mogelijkheden. Ontelbare routes van perfecte kwaliteit slingeren zich een weg naar boven naar de spitse topjes van de aiguilles. En overal doemt hoog op de achtergrond die witte stompe sneeuwberg op, de Mont Blanc. Met 4810 m met recht een kleine vijfduizender. En op iedereen heeft de berg een enorme aantrekkingskracht; op dagjestoeristen, op teambuilding-teams, op ééndags-alpinisten, op wandelaars, op een heleboel idioten en dus ook op mij. In 2007 heb ik het geluk gehad de berg via de franse kant te beklimmen over de prachtige “Trois Mt. Blanc” route. Maar om heel eerlijk te zijn heb ik toen met mezelf afgesproken dat ik de berg niet nog een keer via deze kant wil beklimmen. De volgende keer moet langer, ruiger, steiler, harder en afgelegen met meer toewijding.. oftewel Monte Bianco!!
 
 
 
Deze zomer ben ik vier weken in het Mt. Blanc massief geweest. Dit is mijn verslag die ik jullie aanbied in meerdere delen. Hier alsvast deel 1 (druk op read more):
 

 

Ook dit jaar reizen we (Maarten, Bas, Arjan en ik) weer af naar Tjechië voor de inmiddels voor ons legendarische 75 uurs Czech Adventure Race. Daar waar we de afgelopen jaren telkens een deel van het parcours hebben moeten skippen, wilden we dit jaar proberen om alle punten te behalen en dus het gehele parcours te lopen/rennen/skaten/fietsen/kanoen. Lees hieronder een verslag van 3 dagen en 3 nachten onafgebroken stoempen. De etappes vind je terug op het bijgevoegde overzicht.

 

Ik druk op de submit button, en onmiddelijk bekruipt me een onbehaaglijk gevoel. Onze inschrijving voor de Zugspitze Supertrail is definitief. Op 22 juni zullen we aan de start staan van een 68,8 km lange trailrun met 3100 hoogtemeters op de grens van Duitsland en Oostenrijk. Een rondje om de hoogste berg van Duitsland. Of we de eindstreep ook gaan halen is nog alles behalve zeker. Ik heb nog nooit zo ver gerend. Dat wordt dus trainen geblazen. We hebben nog 6 weken. We besluiten onze training te combineren met een rondje nationale parken van Engeland en Wales om wat hoogtemeters op te zoeken, want die Himalaya’s bij Cambridge hebben ons niet al te veel te bieden.

geschreven door Janne

click for a slideshowHet laatste stuk van de col wordt stijl. Ik vloek dat ik geen stijgijzers heb ondergedaan toen ik nog wat relaxter stond. Toch wel een beetje glad zo, zonder stijgijzers. Arjan gooit Janneke en mij een touwtje toe voor de laatste meters, toch wel relaxed. Als laatste kom ik op de Plateau du Couloir, een schouder van de Grand Combin. Janneke, Sil en Arjan hebben al een mooi pauzeplekje gevonden in het zonnetje. Ik kijk naar het dal aan de andere kant, waar wij een 1700m afdaling moeten maken naar de volgende hut, de Cabane de Chanrion. Ik vloek binnendsmonds, het hele dal ligt in de mist, die zich daar prima op zijn plek lijkt te voelen. We zijn er nog niet. De col die we zojuist hebben beklommen was de crux van de Haute Route, maar het afdalen kan door de wolken nog best een uitdaging worden. Het is nog vroeg en we hopen dat de opklaring die hüttenwird ons had verzekerd, snel zal komen. Een Italiaanse vlierbessentaart later besluiten we het erop te wagen en binden we de ski’s weer onder. 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11

Eind Februari klommen Niek, Maarten, Bas en ik de Swiss Route op Les Courtes in het Mont Blanc gebied. De condities waren redelijk hard, met veel blank ijs in de wand. Voor ons allen was het een hele belevenis, zeker gezien het weer zijn truckendoos goed opentrok. In totaal waren we 23 uur aan één stuk onderweg en droegen, zoals zo onderhand gewoonte lijkt te worden, onze skies de berg over zonder er ook maar één meter op te skieen. We kwamen zonder ernstige kleerscheuren de berg weer af, maar Maarten en Bas liepen helaas wel bevriezingsverschijnselen op aan hun vingers. Mocht je er lekker warm bij zitten en wat tijd omhanden hebben, kijk dan de video gecompileert door maarten of lees hieronder mijn uitgebreid relaas.

 

ehbo_J02

geschreven door Joost

Vrijdag 21 september 2012 vertrok ik naar Oostenrijk voor de eerste cursusweek van de opleiding tot Alpine-arts. En wel de zomercursus. Deze opleiding wordt sinds 1998 in Oostenrijk verzorgd door de Österreichischen Gesellschaft für Alpin- und Höhenmedizin in samenwerking met de Deutschen Gesellschaft für Berg und Expeditionsmedizin. Wereldwijd zijn er diverse lokaties waar je vergelijkbare cursussen kunt volgen. Deze zijn door de UIAA, de IKAR en de ISMM goedgekeurd. (UIAA: Union internationale des associations d’alpinisme – IKAR: Internationalen Kommission für alpines Rettungswesen – ISMM: International Society for Mountain Medicine).

Na volbrengen van deze cursus, die in Oostenrijk uit een zomer, een winter en voorjaars-deel bestaat, behaal je het diploma in Mountain Medicine (DiMM). Dit diploma is bedoeld voor artsen/medici die zorg willen dragen voor patiënten in bergachtige omgeving. Het geeft een goede medische en praktische basis voor bergredding. Dit diploma wordt aanbevolen indien je geïnteresseerd bent in het uitoefenen van het vak als Notarzt in de Alpen. En zeker indien je op de heli plaats wilt nemen. Wie als arts/hulpverlener expedities wil begeleiden, kan een extra cursus volgen. Heerlijk toch…met uitzicht op de Mount Everest mensen behandelen met Viagra tegen hoogteziekte.
schema

Zo vertrok is dus na mijn avonddienst op de eerste hulp in Veldhoven richting de Alpen. Onderweg werd ik gelukkig wakker gehouden door een goed cd’tje en het helse licht van de flitspaal. Na een korte slaappauze langs de autobahn kwam ik rond 11u aan in Neustift im Stubaital. Helemaal klaar voor de aufstieg naar de Franz-Senn Hütte. Bagage mocht met de lift mee. We zijn niet voor niks arts toch?! Temidden van 60 Duitse, Oostenrijkse en 2 Nederlandse artsen werd de gehele week besteed aan lessen in hoogteziekte, helikopterreddingen, psychologie van het bergsteigen, kinder-alpinisme en natuurlijk het buitenspelen. Elke dag half zeven ontbijt, half acht naar buiten voor diverse activiteiten zoals rotsklimmen, abseilen, diverse demonstraties voor redding uit de wand en gletscheroefeningen. Veel lol dus. Alhoewel de Oostenrijkers duidelijker minder bang zijn voor abseilen dan de Hollanders. In ieder geval weer veel bijgeleerd. Nooit gedacht dat ik in een reddingscursus zelf aan 2 pikkels in een ijswand zou hangen. Na het buiten spelen was er dagelijks onderwijs van 16-22uur, onderbroken door een goede maaltijd. Kortom, een leerzame, sportieve en vooral drukke week. De 950euro zeker waard! Nu wachten op de voorjaarscursus in juni 2013.

Voor info: www.alpinaerzte.org

2 3 4 5

Blog

Hier blader je ons volledige ongefilterde blog met alle artikelen.

A random picture from our galery