Image Waarschijnlijk gaan heel wat fervent bergsporters ieder jaar weer naar de Alpen op zoek naar maagdelijke sneeuw. Wat als je nou eens iets avontuurlijkers wil? Nou dan neem je je ski's mee naar Schiphol en dan stap je op het vliegtuig met bestemming : Iran

Hieronder volgt een verslag geschreven door Yvo Snoek. Hij trok er vorige maand op uit met Hein Raat, Maarten Bakker, Renske Lambert en Jonna Snoek op zoek naar poeder...Iraans poeder!!!



Klikkerdeklik voor nog meer foto's
Klikkerdeklik voor nog meer foto's
Het is ondertussen alweer een maandje geleden dat het zo hard vroor dat de vogels uit de lucht vielen en dat zelfs whiskey je geen warm gevoel meer gaf. Rond die tijd deed er een gerucht de ronde dat het weer zover was.... er was weer watervalijs gesignaleerd in de Ardennen :)

Omdat dit maar ongeveer eens in de 15 jaar voorkomt besloten Hans, David, Mieke en Maarten naar het zuiden te trekken. Op zoek naar de gouden pot aan het einde van de regenboog (en misschien hier en daar ook nog een watervalletje)....

 

Image
klik hier voor de foto's

Een gastblog van Mieke, over onze eerste gezamelijke rotstour.

Na een toppoging op de Piz Palu rijden Maarten en ik terug naar de NSAC camping. We hebben het over alle dingen die we nog een keer willen doen. Een rotsbivak, roep ik enthousiast. Ik zie het me voor me; met z?n tweeen op een veel te krappe standplaats, zitten in je gordel, te genieten van het geweldige uitzicht en de zonsopgang, zonder dat er iemand anders in de berg zit. Aan alle ongemakken (kou, lastig naar de wc gaan, geen goede standplaats kunnen vinden) heb ik totaal nog geen rekening gehouden. Maarten lijkt dit wel een goed idee. Samen gaan we de Piz Badile Nordkante beklimmen, met een bivak in de wand. Hieronder een verslag.

Image
Moe, voldaan en erg blij met warme thee

Donderdag 12 juni, Thijs en ik staan met onze handen in de lucht en feliciteren elkaar. Voor ons beide hebben geldt dat we onze eerste ?zelfstandige? alpiene tour hebben gemaakt. Onder het toeziend ook van gids Martijn Schell, dat wel, want het blijft een basiscursus Alpinisme. Een mooie week die hopelijk wordt gevold door veel zelfstandig klimgenot.

Het begon allemaal zaterdagavond, nee, eigenlijk zondagmorgen. Bepakt en bezakt, zenuwachtig, de andere cursisten aftastend en kleddernat van de regen lopen we richting Refuge Glacier Blanc (2542m). Waar die ligt laat zich raden. Mooie start van een cursus waarin ik is onder toeziend oog van 2 gidsen alles wil leren, in plaats van uit een boekje. Die methode is lang goed gegaan, maar daar moest verandering in komen want terreinkennis valt daar buiten.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13

 

Image
Met de broek op de knieen.

?Maarten, ik houd het niet meer!? Ik kijk tussen mijn stijgijzers door naar beneden en een ongemakkelijk gevoel bekruipt me. Dit is niet leuk! We staan op 600 meter boven de Grensgletsjer in de Noordwand van de Liskamm. Solo. Ik zeg nogmaals vertwijfeld: ?Maarten, ik houd het niet meer? en begin al seen razende richting de smalle rotsband rechts van ons te klimmen. ?Arjan, dat is niet handig?, roept Maarten me na. Ik kijk om. ?Maar ik MOET NU poepen!? Ons ijskonijn begint dus als een gek te doen waar hij goed in is: ijshakken. Het firn verdijnt razendsnel onder zijn hakkende pikkel. ?Kom even hier?,zegt ie, ?ik bouw een standplaats.? Ik kom naast hem staan en begin met paniek op mijn gezicht een mini plateautje uit te hakken in de 20 cm dikke firnlaag. Gezekerd aan twee ijsschroeven laat ik vervolgens mijn broek zakken en hurk met mijn gezicht de diepte in en mijn kont in het gat. Onmiddelijk begin ik mijn mening te herzien. Dit is wel leuk! Ik geniet er van met volle teugen. Maarten, die een halve meter naast me staat, gezekerd aan dezelfde ijsschroeven, geniet ook met volle teugen. Mijn kreten van opluchting doen een lach op zijn gezicht verschijnen.Als die Japanners uit de Gornergratbahn dat nu eens mee konden maken. Toen we gisteren uit Zermat vertrokken kwamen we in de Gornergratbahn een stel Japanners tegen die onze ijbijlen, touwen en ongeschoren geizchten met ontzag bekeken. Nadat ze een hoop ci-ha-mi-to en meer onverstaanbare klanken met alkaar hadden uitgewisseld kwam hun gids vragen welke berg we gingen beklimmen. De Liskamm, zeggen we. Lih-ka zegt hij na, en heeft nog steeds geen flauw idee waar we het over hebben. Het plaatje met Monte-Rosa panorama op het tafeltje in de trein biedt uitkomst. Het is maar goed dat ze mijn kapriolen nu niet gade hoeven te slaan.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Het plan was vanaf het begin duidelijk. Men neme 4 sneeuwverslaafden, prakken die met heel veel materiaal in 1, dan ineens, kleine auto. Ga een lang paasweekend poeder skien. Dan check je in de week voor je vertrek de weerberichten en leg je op de avond van vertrek de bestemming vast. De storm die met Pasen over geheel Europa woekerde maakten Christian, Mark, Arjan en Hans alleen maar blij. Vooruitzichten op dikke pakken poedersneeuw verhoogde de slagingskans voor een goed weekend aanzienlijk..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eindelijk was het dan zo ver. Na een mooie start van de winter (meer sneeuw in november/december dan geheel vorig jaar) heeft Oostenrijk het daarna vooral heel erg warm gehad. De nasleep van storm Emma bracht echter verandering en gaf dat waar iedere ski?r van droomt. Poeder. Dikke vette bakken poeder. Jacques, Marjet en Hans waren op het juiste moment op de juiste plaats.

 

 

 

 

 

 

 

 

Image
click for more pictures

Op vrijdag de 13e juli 2007, hebben Peter Valkenburg en ik een rotsroute geopend op een voorheen nog onbeklommen massief. Het onderstaande verhaal is een verslag van het openen van deze alpine rotsroute. Dit gebeurde overigens tijdens het Alpien + project van de NKBV. Het verslag is geschreven en gepubliceerd in de 'oktober 2007' editie van de Rock In'.

- Click for a slideshow -
Op dinsdag 26 februari hebben Maarten en Arjan de Pallavicinirinne op de Gross Glockner geklommen. Deze route wordt ook wel de mooiste ijsroute van de Oost-Alpen genoemd. Kort na aankomst in de Alpen hoorden we dat de eerste verstoringen van Storm Emma op woensdag hun intrede zouden doen. Daarom besloten we op zondagavond, na overdag 200 meter waterval te hebben geklommen, snel in te pakken voor een bliksem actie op de Glockner. Lees hieronder het verslag van de beklimming.

Kut, kut, kut, kut, kut, kut. Met steeds toenemende vaart glijdt een luxe uitgevoerde gore-tex handschoen het 50 graden steile firn omlaag. Gespannen kijken we toe en gelukkig blijft de handschoen 100 meter lager op een bobbel liggen.

Blog

Hier blader je ons volledige ongefilterde blog met alle artikelen.

A random picture from our galery

  • 01 - Op weg naar de Monzino hut met op de achtergrond de Aig. Noire
  • Category: Peuterey Integrale