Image
Met de broek op de knieen.

?Maarten, ik houd het niet meer!? Ik kijk tussen mijn stijgijzers door naar beneden en een ongemakkelijk gevoel bekruipt me. Dit is niet leuk! We staan op 600 meter boven de Grensgletsjer in de Noordwand van de Liskamm. Solo. Ik zeg nogmaals vertwijfeld: ?Maarten, ik houd het niet meer? en begin al seen razende richting de smalle rotsband rechts van ons te klimmen. ?Arjan, dat is niet handig?, roept Maarten me na. Ik kijk om. ?Maar ik MOET NU poepen!? Ons ijskonijn begint dus als een gek te doen waar hij goed in is: ijshakken. Het firn verdijnt razendsnel onder zijn hakkende pikkel. ?Kom even hier?,zegt ie, ?ik bouw een standplaats.? Ik kom naast hem staan en begin met paniek op mijn gezicht een mini plateautje uit te hakken in de 20 cm dikke firnlaag. Gezekerd aan twee ijsschroeven laat ik vervolgens mijn broek zakken en hurk met mijn gezicht de diepte in en mijn kont in het gat. Onmiddelijk begin ik mijn mening te herzien. Dit is wel leuk! Ik geniet er van met volle teugen. Maarten, die een halve meter naast me staat, gezekerd aan dezelfde ijsschroeven, geniet ook met volle teugen. Mijn kreten van opluchting doen een lach op zijn gezicht verschijnen.Als die Japanners uit de Gornergratbahn dat nu eens mee konden maken. Toen we gisteren uit Zermat vertrokken kwamen we in de Gornergratbahn een stel Japanners tegen die onze ijbijlen, touwen en ongeschoren geizchten met ontzag bekeken. Nadat ze een hoop ci-ha-mi-to en meer onverstaanbare klanken met alkaar hadden uitgewisseld kwam hun gids vragen welke berg we gingen beklimmen. De Liskamm, zeggen we. Lih-ka zegt hij na, en heeft nog steeds geen flauw idee waar we het over hebben. Het plaatje met Monte-Rosa panorama op het tafeltje in de trein biedt uitkomst. Het is maar goed dat ze mijn kapriolen nu niet gade hoeven te slaan.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Het plan was vanaf het begin duidelijk. Men neme 4 sneeuwverslaafden, prakken die met heel veel materiaal in 1, dan ineens, kleine auto. Ga een lang paasweekend poeder skien. Dan check je in de week voor je vertrek de weerberichten en leg je op de avond van vertrek de bestemming vast. De storm die met Pasen over geheel Europa woekerde maakten Christian, Mark, Arjan en Hans alleen maar blij. Vooruitzichten op dikke pakken poedersneeuw verhoogde de slagingskans voor een goed weekend aanzienlijk..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eindelijk was het dan zo ver. Na een mooie start van de winter (meer sneeuw in november/december dan geheel vorig jaar) heeft Oostenrijk het daarna vooral heel erg warm gehad. De nasleep van storm Emma bracht echter verandering en gaf dat waar iedere ski?r van droomt. Poeder. Dikke vette bakken poeder. Jacques, Marjet en Hans waren op het juiste moment op de juiste plaats.

 

 

 

 

 

 

 

 

Image
click for more pictures

Op vrijdag de 13e juli 2007, hebben Peter Valkenburg en ik een rotsroute geopend op een voorheen nog onbeklommen massief. Het onderstaande verhaal is een verslag van het openen van deze alpine rotsroute. Dit gebeurde overigens tijdens het Alpien + project van de NKBV. Het verslag is geschreven en gepubliceerd in de 'oktober 2007' editie van de Rock In'.

- Click for a slideshow -
Op dinsdag 26 februari hebben Maarten en Arjan de Pallavicinirinne op de Gross Glockner geklommen. Deze route wordt ook wel de mooiste ijsroute van de Oost-Alpen genoemd. Kort na aankomst in de Alpen hoorden we dat de eerste verstoringen van Storm Emma op woensdag hun intrede zouden doen. Daarom besloten we op zondagavond, na overdag 200 meter waterval te hebben geklommen, snel in te pakken voor een bliksem actie op de Glockner. Lees hieronder het verslag van de beklimming.

Kut, kut, kut, kut, kut, kut. Met steeds toenemende vaart glijdt een luxe uitgevoerde gore-tex handschoen het 50 graden steile firn omlaag. Gespannen kijken we toe en gelukkig blijft de handschoen 100 meter lager op een bobbel liggen.

 

Image
 

Alles is wit, de sneeuw waar ik op sta, de mist waar we in staan en de sneeuw die door de harde wind horizontaal voorbij komt. Bas en ik hebben net de Kveita beklommen en lopen langs de rand van een sneeuwplateau met sneeuwluifels. Bas loopt naar wat hij denkt dat de rand is.
Hij kijkt of we hier na beneden kunnen en ik zie hoe hij voor mijn ogen door de sneeuwluifel zakt en over de rand verdwijnt.

2 3 4 5

Blog

Hier blader je ons volledige ongefilterde blog met alle artikelen.

A random picture from our galery