Naast mooie foto's van 007_ijsde week ijsklimmen in het Maltatal heb ik ook nog een paar mooie filmpjes kunnen maken. Zeker die van een pilaar in de schlucht aan het begin van het dal.

Ongeveer 30m hoog, loodrecht maagdelijk ijs.... daar moest ik natuurlijk mijn bijltjes in hangen. De eerste meters waren gelijk steil en voordat de eerste boor erin zat waren mijn handschoenen al door en door nat.

Het middenstuk was delicaat klimmen met af en toe dun en luchtig ijs (en nog meer water dat naar beneden kwam). Op 2/3e was er een welkom plateautje waar ik even van het uitzicht kon genieten :)

Daarna was het gelukkig iets minder dan loodrecht en kon ik met een grote glimlach de laatste meters doorhakken.

Het klimmen van deze route was al met al een hele aparte ervaring, zie hier het filmpje:

 PS :  aan mijn ski-techniek moeten nog enkele uurtjes besteed worden..... heel wat enkele uurtjes!!

Na het zien van de ijskoude foto's van Niek kan ik natuurlijk niet achterblijven om ook wat coole kiekjthumbes op de site te gooien.

Het is alweer wat weekje geleden toen ik samen met Bas, Tom L. en Corne een week lang heb ijs geklommen in het mooie Maltatal (anderhalf uur onder Salzburg). Links en rechts vallen de watervallen je om de oren en daarom is het ook niet heel vreemd dat dit dat als een van Oostenrijk's beste ijs-plekjes wordt gezien.

Als uitvals basis haddden we een chalet twee keer zoveel bedden als klimmers, bad, 3 houtovens en onbeperkt hout. Kortom, over ons onderkomen hadden we niks te klagen. Over de temperatuur wel, want deze werdt gedurende de week steeds hoger en uiteindelijk was het niet meer verantwoord om aan al die tonnen bevroren water te hangen.

Uiteindelijk hebben we toch veel meters ijs (en enkele rots/mixed) geklommen maar blijven we mooie gedachten aan deze week over......

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

foto8

foto9

foto10

foto11

foto12

foto13

foto14

foto15

foto16

foto17

foto18

foto19

foto20

 

thumbnail_zion_east_temple-view

 

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

“The extreme clarity of the desert light is equaled by the extreme individuation of desert lifeforms…life not crowded upon life as in other places but scattered abroad in spareness and simplicity, with a generous gift of space for each…”

Edward Abbey – Desert Solitaire

 

Als ik op het weerbericht kijk bekruipt me een dubbel gevoel. Allereerst ben ik teleurgesteld; “20 % chance on showers”, tsja dat wordt hem niet voor morgen. Aan de andere kant moet ik bekennen dat ik een beetje opgelucht ben. Hey wacht eens effe is dit nou weer een slap excuus om je geplande beklimming af te blazen? Je loopt hier al tijden naar toe te leven en nu komt het zeker goed uit dat het weerbericht niet mee zit....sjonge jonge slappeling. Als ik het weer voor de dag erna bekijk weet ik dat er geen excuus meer zal zijn. Een rond geel zonnetje met grote gele zonnestralen bevestigen dat het die dag moet gebeuren. Ok, dan heb ik in ieder geval nog een dag om er naar toe te leven...

 

Image
Klik hier voor meer foto's

Links, rechts, onder, boven, ik zoek de hele omgeving af naar een mogelijke standplaats. De stenen om mij heen zitten los, de route is bezaaid met gruis, puin en ander klein gesteente en nu (in de vierde lengte) zijn we nog geen enkele (mep)haak tegen gekomen. Naast mij ligt een snoeppapiertje, dit is het eerste teken van leven en het stemt mij gerust. Het betekent dat hier meer mensen zijn geweest. Ik klim op een soort balkon en daar hebben we de eerste standplaats, een prusiktouwtje door een zandloper. Altijd beter dan niets.

Geschreven door Mieke.

Image
see my pics!
Wat! 1h45 aanloop! Ohoh, ik ben per abuis weer in de canyoning-modus geschoten. Wij, alpinisten, deinsen niet terug voor een mooi stukje wandelen n?t na zonsopgang. Canyoneurs, zoals ze zich noemen, zijn een volkje apart. De auto wordt altijd zo dicht mogelijk bij de instap geparkeerd, en?het liefst hebben ze twee auto?s om ook na de uitstap niet meer dat een kwartiertje te hoeven lopen. Ze springen en glijden het liefst en abseilen vinden ze leuk! Terug denkend aan alpiene avonturen, herinner ik me vastzittende touwen, steenslag, n?t te veel abseil voor de lengte van het touw, gammele relais etc. Maar wacht ?ns, ik bevind me plots in heel ander terrein. Dit is solide rots, alle haken zijn bomvast, het zonnetje schijnt, het water is helder, vogeltjes fluiten, iedereen lacht. Nee, laat ik me geen spiegel voorhouden? Hier heb je soms ook te veel water, moet je je best doen om niet te worden verzwolgen in watervallen, is de doorgang soms versperd door drijfhout, is de kortste aanloop echt vier uur omhoog buffelen, is ontsnappen soms onmogelijk? Canyoning is zeker niet zonder gevaren, maar ach, dat zal ons er toch niet van weerhouden? Kijk eens naar de plaatjes die het deze zomer heeft opgeleverd!

Bgggsh! Vanuit de hangstandplaats zie ik het water in de diepte verdwijnen. Heldergroen water dat 50 meter lager verneveld op de rots slaat, bomen die hun leven lang door wind heen en weer gezwiept worden, ergens in de Spaanse Pyrene?n. Het is nu drie minuten geleden dat Jason uit het zicht verdween. Net abseilde hij nog d??r de waterval, nu is hij er ergens achter? Als ik aan het touw trek, voel ik dat er nog spanning op staat. Is dat Jason of komt dat door de trekkracht van 50 meter stortend water? Moet ik me vast klaarmaken voor een redding of zal het allemaal wel meevallen? Dan zie ik een rode rugzak uit de nevel verschijnen?gelukkig, Jason zit er ook nog aan vast. Op het randje van de poel gebaart hij dat ik de aquatisch ervaring aan kan gaan. Klik, achtje erin, check check, zelfzekering eruit, rugzak onder me hangen en gaan. Wow, wat een trekkracht! Vijf emmers water per seconde proberen m?n voeten onder me weg te slaan. Maar dat lukt ze niet. Althans?de eerste 40 meter niet. De rots hangt hier over, het is niet te voorkomen: je moet hier door het water heen. Water in m?n neus, water in m?n oren, nieuw koud water in m?n pak. Met geweld word ik onder water geduwd, maar het lukt om naar de luwte te zwemmen. Klik, achtje eruit en met het touw door de nevel naar Jason zwemmen. Proest, proest! Het canyoning seizoen is weer begonnen!

Image
Gordel? Check. Koptelefoon? Check. Ready for take off? Check!! Whoap, Whoap, Whoap, langzaam beginnen de wieken van de heli sneller te draaien en meer herrie te maken. Wel van gedroomd maar nooit gedacht dat ik nu al eens in een heli zou zitten. En beter nog, onze ski's en rugzakken liggen buiten in het mandje. Een reddings actie en afdaling richting het dal? Nee, 4x omhoog op 1 dag. Geld teveel? Ook niet, het tripje "gewoon" gewonnen door de wePowder bijbel te kopen.


 

 

 

ImageIn het voorjaar kan het heel snel gaan. De poeder komt met bakken naar beneden, maar kan ook zo weer verdwenen zijn. Lastig? Kan je dan geen lol hebben? Jazeker!! Zoals begin Maart toen ik met Jacques naar Montafon ging. De dagen daarvoor had het filnk gesneeuwd, het lawinegevaar was naar niveau 4 gegaan en in Innsbruck ging het kwik al richting de 20 graden. Na 2 dagen in St. Anton (voor mij dan en een seizoen voor Jacques) waarin de condities niet beter werden wilden we wat anders. We hadden besloten dat we wat lager tussen de bomen wilde skien, familiegebiedje, lekker rustig. De WePowder gids, weerbericht en landkaart erbij en Montafon werd onze bestemming.

Image Waarschijnlijk gaan heel wat fervent bergsporters ieder jaar weer naar de Alpen op zoek naar maagdelijke sneeuw. Wat als je nou eens iets avontuurlijkers wil? Nou dan neem je je ski's mee naar Schiphol en dan stap je op het vliegtuig met bestemming : Iran

Hieronder volgt een verslag geschreven door Yvo Snoek. Hij trok er vorige maand op uit met Hein Raat, Maarten Bakker, Renske Lambert en Jonna Snoek op zoek naar poeder...Iraans poeder!!!



Klikkerdeklik voor nog meer foto's
Klikkerdeklik voor nog meer foto's
Het is ondertussen alweer een maandje geleden dat het zo hard vroor dat de vogels uit de lucht vielen en dat zelfs whiskey je geen warm gevoel meer gaf. Rond die tijd deed er een gerucht de ronde dat het weer zover was.... er was weer watervalijs gesignaleerd in de Ardennen :)

Omdat dit maar ongeveer eens in de 15 jaar voorkomt besloten Hans, David, Mieke en Maarten naar het zuiden te trekken. Op zoek naar de gouden pot aan het einde van de regenboog (en misschien hier en daar ook nog een watervalletje)....

Blog

Hier blader je ons volledige ongefilterde blog met alle artikelen.

A random picture from our galery