Afgelopen weekend deden Jason & Arnoud en Janne & Arjan mee aan de Original Mountain Marathon in de Howgill fells in Engeland. Het door Arnoud gecompileerde filmpje neemt je mee naar de drassige übersteile hellingen waarop de strijd gestreden werd. Wat een top impressie!

 

Vorig jaar zomer was ik (bijna) niet in de Alpen te vinden. In plaats daarvan zat ik op een eiland. Geen zon-overgoten eiland met bounty-stranden, bloemenkransen en melk uit een kokosnoot maar een eiland met zwarte lava stranden, bijna geen bomen en Skyr (IJslandse melk-specialiteit).

IJsland is een werkelijk uniek land waar je je werkelijk alleen met de natuur kan voelen. Het is verbazingwekkend hoeveel kleuren er alleen al in een vers lava-veld of hete bron te ontdekken zijn. Mieke en ik hebben ons in de 4 weken vooral lopen en liftend voortbewogen en zijn eigenlijk alleen maar aan het zuiden van het eiland toegekomen.

Afijn, hieronder een filmpje dat onze plezier en verbazing over dit unieke eiland weergeeft :)

 

Eind mei beleefde ik met Bas en Maarten mooie avonturen bij de beklimming van de Nollenroute op de Mönch (Berneralpen, Zwitserland). Of, zoals Bas het toepasselijk noemde tijdens het Sherpa zevenkamp - onderdeel groot materiaal over heel veel hoogtemeters sjouwen. Hieronder lees je mijn verhaal.

Ik probeer het nog een tijdje te negeren. Draai me om. Gewoon negeren denk ik. Maar na nog eens tien minuten woelen in het stro gaat het echt niet meer. Ik moet eruit, mijn blaas moet leeg. Ik loop voorzichtig over de met stro bedekte platen van het zoldertje waar we op liggen. Hier een daar zit er een gat in, en ik wil niet met mijn slaapdronken kop naar beneden lazeren. Ik klim via een aantal balken naar de stal op de benedenverdieping, en dan over een aantal houten schotten naar buiten. Een veelvoud aan sterren prijkt aan de hemel boven de alm. Het is een heldere koude nacht. Mooi! Dat komt onze klimplannen zeker ten goede. Als ik me boven in de stal weer met mijn donsjas tussen het strooi nestel hoor ik Maarten naast me kreunen. Hij heeft hetzelfde probleem en stommeld ook naar beneden. Bas merkt niks. Hij ligt volkomen in koma.

foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto foto

Afgelopen weekend nam een delegatie Dissidents deel aan Tough Mudder in Engeland. Het parcours bestond uit een 12 mijl (19 km) lang modderparcours met een aaneenschakeling van 25 stormbaanhindernissen. We overwonnen ondermeer een tijgerparcours met stroomschokken, houten muren, een duiktoren, een 10 m lange balanceerpaal, een bak met ijswater (inclusief sifon), modderige pijpen om doorheen te kruipen, een muur van hooibalen, allerlei soorten geimproviseerde bruggen, een bergop tijgerparcours, en vooral heel heel veel modder.

In de bewoording  van de organisatie: Tough Mudder is not a race, it's an experience.

 

 

Voor een overzicht van het parcours kun je hier terecht. Meer details over het event vind je op de site van Tough Mudder.

Geschreven door Janne

peak_mtb0

Afgelopen weekend hadden Arjan en ik onze mountainbikes weer in onze bus gestopt, op weg naar een weekendje fietsen in de Peak District. Op zaterdag echt een fantastische route gedaan, die volledig off-road was, en grotendeels bestaat uit singletracks. Genieten! Af en toe kwam nog even de zon tussendoor piepen en de glimlach op onze gezichten werd hoe langer de dag vorderde hoe groter en was uiteindelijk niet meer weg te vegen. Voldaan snurkten we de nacht door, op de parkeerplaats van een bejaardentehuis.

De volgende ochtend was het even een ander verhaal. We werden bruut wakker gemaakt door de wind die onze bus op en neer schudde, en regendruppels zo groot als hagelstenen die op het dak tikten. Hmm, op de een of andere manier kregen we toch iets minder zin om op te staan. En op de een of andere manier kregen we nog minder zin om dan daarna ook daadwerkelijk op onze fiets te stappen. Na de eerste seconde zouden we al zo doorweekt zijn als je je maar kunt bedenken, en na de tweede seconden zouden we direct van onze fiets gewaaid worden. Kijk, in een race gebeurt dat ooit, maar om nou zomaar op je vrije zondag… We besloten om terug naar huis te gaan.
pic1 pic1 pic1 pic1 pic1

Wonderbaarlijk genoeg was ik tot twee weekenden geleden voor het seizoen 2012 nog niet in Ettringen geweest. Maar afgelopen Paasweekend hebben Michael, Kris en ik het met een vier dagen tellend weekend meer dan goed gemaakt. Op vrijdag hebben we ingeklommen in de prachtige kuil van Finsterlay. Ik was echt weer helemaal verbaasd van de hoge kwaliteit aan spleet routes in die kuil. Fantastische inklim routes zoals "Blutiger Samstag" (6), "Stiller Spiegel"(6+) en "Heiterer Hedonist" (7-) konden we mooi op een rij klimmen.

 

DSC_3482_200x133

Op zaterdag was het weer iets grauwer en zijn we naar de Arena in Kottenheim gegaan. Als voorbereiding op Yosemite had ik besloten ook maar eens wat artificiele routes in Ettringen te proberen. Het leek me goed makkelijk te beginnen met "Knifebladerunner" (A2). Deze lijn is slechts 6 m lang en kenmerkt zich door een flinterdunne barst in de rots. Artificieel klimmen blijkt toch altijd weer spannend en zeker als de grond nog zo dichtbij is. Toch bleek deze lijn erg goed te doen met voornamelijk micronuts en tevens zonder te hameren, oftewel een clean beklimming (C2). Op het eind van de dag nog een prachtige fingercrack geklommen; "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" (7). In denk een van de mooiste fingersplitters van Ettringen. En denk er om niet stiekem dat voetje op de rechterwand :)

foto2 foto3 foto4 foto5 foto6 foto7 foto8 foto9 foto10

eet_first_03Zoals ik eerder al schreef is een van de voordelen van mijn werk als veldgeoloog dat ik zo nu en dan een maand door landen rond de Zwarte Zee mag zwerven. Ook handig is dat de groep waar ik werk gespecialiseerd is in veldwerk in afgelegen, onherbergzame gebieden, en ons dus allemaal een EHBO opleiding geeft die specifiek gericht is op expeditieomstandigheden. Deze cursus, gegeven door Wilderness Medical Training, leert je eenvoudige diagnoses te stellen, en met de beperkte middelen die je op een expeditie ter hand hebt een hele rits verwondingen, infecties, en ander onheil, waarvoor je normaal direct naar de eerste hulp arts van het dichtsbijzijnde ziekenhuis zou snellen, in het veld provisorisch te behandelen.

Natuurlijk kun je in drie intensieve cursusdagen geen echte arts worden, maar het is toch erg nuttig om wat medische bagage op te doen. Zo heb je in ieder geval een leidraad om medische complicaties in het veld het hoofd te kunnen bieden. Wel zo handig als het dichtstbijzijnde ziekenhuis op een paar dagreizen per boot, sneeuwscooter, of te voet ligt.

De curus bestond half uit theorie en half uit praktijklessen. We keken een dag lang foto’s van alle soorten verwondingen en infecties die zoal voorbei komen op de eerste hulp van het ziekenhuis. Tegen de lunch was mijn eetlust volkomen verdwenen, en tegen de tijd dat het avond werd zag ik blauw. We leerden een diagnose stellen mbv een handbook dat we kregen, en er werd uitgelegd hoe je een medische geschiedenis van een patient bijhoudt. Het gebruik van pijnstillers en anti-biotica werd ook besproken.

Praktische oefeningen waren het zetten van spuiten, het aanbrengen van een infuus, en het hechten van grote snijwonden onder plaatselijke verdoving. We probeerden methoden om een slachtoffer uit een brandende auto te krijgen en leerden hoe je een been moet oprekken om bloedverlies bij een dijbeenbreuk te beperken. Al met al een erg leerzame cursus. Voor het werk, en natuurlijk ook voor potentiele klimexpedities in de toekomst.

 

pic2 pic3 pic4 pic5 pic6 pic7 pic8

2 weken geleden was ik een weekend weg met andere telemarkers die ik ken via wePowder.nl. Mike schreef daar op het wePowder forum het volgende artikel over:

Wat is dat toch een tegenstelling: het ene moment sta je nog tot over de knieën in de lichte, witte pof. Glimlach tot over je oren, omringd door majestueuze Alpen. Het volgende moment zwaai je je poedermaten uit en rijd je, voor het eerst alleen na 4 dagen, tussen de kleffe stapels nat geregend oud papier die ergens in Nederland, in een willekeurige doorsnee wijk staan te wachten om over een paar uur te worden opgehaald, terug naar je eigen stekkie. Moe, brak, stram.


Ja, daar is ie dan! Het editten duurde even wat langer dan verwacht. Zal er nu weinig woorden aan vuil maken, want dat heb ik laatst al in een ander artikel gedaan. Enjoy!!

 

 

En nog even de teaser die Maarten laatst maakte:

Blog

Hier blader je ons volledige ongefilterde blog met alle artikelen.

A random picture from our galery