Ik kijk ongeduldig op m’n horloge; nog geen 2u 's nachts. Heb tot nu toe oké geslapen, maar lig nu klaar wakker. Hoor ik daar nu geritsel van sneeuw op het tentdoek? Net na 3u, heel lichtjes weg gedommeld, maar slapen/uitrusten kan ik t niet noemen. Weer wat geritsel van sneeuw? Helaas, kom tot de ontdekking dat het mijn ongeschoren baard tegen het tijk van m'n slaapzak is. Hoe lang lig ik nu al wakker? Even in m'n slaapzak zoeken tussen langzaam droger wordende binnenschoenen, thermo kleding, sokken en handschoenen. Horloge gevonden, 4u10. Nee, nu is t geritsel wat ik hoor niet mijn baard, maar verse vlokken die gestaag op de tent neerdalen. It is ON!! De rust daalt terug in mijn hoofd. Nog even snel wat slaap pakken voordat om 7u de wekker gaat.

disentis01a

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

foto8

foto9

IMG_6149Dit weekend reisde ik af naar Schotland en klom ik met mijn collega Steven twee routes in de Cairngorms: Central Gully op Creag an Leth-Choin in Lairig Ghru & de Haston Line in Coire an T-Sneachda. Het was een fantastisch weekend met ietwat warme, maar typisch Schotse condities. Na al een fantastische opening van het ski-seizoen met top poeder in Tschierschen en Disentis (daarover later meer) nu dus ook een goeie opening van het winterklimseizoen. Hieronder lees je een uitgebreider verslag.

 

Een verslag van de trip door mijn Schotse collega vind je op het blog van de Cambridge University Mountaineering Club.

 

pic2 pic3 pic4 pic5 pic6 pic7

02

Aangezien ik nog steeds niet klimmend, skiend of adventure-racend mijn brood kan verdienen moet er tussendoor ook gewerkt worden. Mijn baan als veldgeoloog heeft als voordeel dat ik zo nu en dan mijn bureau mag verruilen voor de heuvels van Zuid-Oost Europa. Op het moment ligt mijn focus bij de sedimentaire afzettingen in de landen rond de noordwestelijke Zwarte Zee. Heel september bracht ik dus, samen met mijn collega Steve, door op veldwerk in Roemenië en Moldavie. Samen met collega Marius uit Boekarest onderzochten we het Dacische Bekken en bekeken we het gebied rond de ‘Iron Gates’, waar de Donau Roemenië binnenstroomt. Het Dacische Bekken was tot ongeveer 3 miljoen jaar geleden een zeearm van de Zwarte Zee, waarna rivieren het langszaam volstortten met zand. De samenstelling en herkomst van dit zand willen graag we achterhalen, en dus verzamelden we ongeveer tweehonderd zakjes zand afgezet in de periode tussen 10 miljoen jaar geleden en gisteren. Het mooie van veldwerk is dat je plekken bezoekt waar normaal geen hond komt (behalve Roemeense zwerfhonden dan), en dat je buiten de toeristische trekpleisters echt met het land en de mensen in aanraking komt. Klik op de foto hierboven voor een paar plaatjes die de sfeer te schetsen.

foto1b foto2 foto3 foto4 foto5 foto6 foto7 foto8 foto9 foto10 foto11 foto12 foto12b foto13 foto14 foto15 foto16 foto17 foto18 foto19 foto20

 

presles_pano_900x314

Als je als fanatiek klimmer nog nooit in de Presles en de Verdon bent geweest dan kan je jezelf terecht afvragen "Waarom nog niet?" Want wat een fantastische klimgebieden zijn dat. Vorige week ben ik samen met Jefta, Adriaan en Michael naar het zuiden van Frankrijk gereden om lange routes op kalk te klimmen. We hebben heerlijk weer gehad en hebben volop genoten van de schitterende herfst kleuren om ons heen. Hieronder een kort verslag en voor twee slideshows van wat mooie plaatjes klik je op de kleine foto's hier onder.

 

Waar het idee om een meerdaagse race te gaan doen vandaan kwam weet ik niet meer, maar op een avond was ik met Bas bij Maarten en raakten we geboeid door de internationale racekalender. Tsjechië... Da’s ook niet duur... 4 dagen... Het EK... Hmm... Hmm... ‘Zijn jullie wel eens in Tsjechië geweest?’ ‘Ja hoor, het is er best mooi. Beetje heuvelig.’ Hmm. ‘Klinkt goed he?’ ‘Ja.’ Hmm. Kriebel. Kriebel... Thuis vertelde ik het aan Arjan, die zich afvroeg waarom we ons niet opgegeven hadden. En zo konden we niet al te veel later er niet meer onderuit.

 

(Verslag geschreven door Janne, video door Maarten)

 

 

Misschien vraag je je af, wat er is gebeurd met Bas en Maarten, die voor de zomer meededen aan Utrecht-
Freyr? De wielerwedstrijd die door de USAC georganiseerd wordt voert vanuit Utrecht naar de Belgische klimrotsen in Freyr en heeft een lengte van 280 km.

Het is gebruikelijk om mee te doen met een race-fiets, maar dat hoeft natuurlijk niet! In de voorgaande edities is er al een keur aan voetuigen voorbij gekomen, zijnde een tandem, een step, een bakfiets en een duocapide. Eerder op de site was er te lezen dat Bas en Maarten dit jaar voor een skatebike hadden gekozen.

 

Voor een beeld impressie van de race, zie hieronder :

 

{vimeo}27505080 {/vimeo}

fietsen_voorkant

Dit is bijna een perfecte aansluiting op het stukje van Hans, afgelopen weekend was namelijk Limburgs Mooiste! De meeste zullen hier vast wel eens van gehoord hebben, maar dan vooral de toer-tochten met de racefiets. Het is echter ook mogelijk om van het zuidelijk landschap te genieten vanaf een MTB.

 

De uitgezette routes waren 40, 70 of 110 km en d

e omstandigheden op zaterdag waren zoals ze horen te zijn (regen, modder en klei). Mieke en ik hadden een schitterende dag, al schuivend en glibberend over het uitgezette parcours. De ro

ute maakte niet alleen gebruik van de betaande mtb-routes, maar er werden ook vele onbekende paden aangedaan. Het enige nadeel van de route kwam pas op zondag, bij het schoonmaken van de kleding en de fietsen bood de Zuidelijke klei fors weerstand (zie ook de foto's).

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

foto8

Vorig weekend ben ik door Hans uitgenodigd om samen met zijn collega's mee te downhillen in Winterberg. De meeste Nederlanders weten dit dorp alleen maar te vinden in de winter. Op minder dan 3,5 uur vanuit Utrecht is het mogelijk om afdalingen te maken die veel te snel weer over zijn.

Als de sneeuw echter is weggesmolten, kunnen de lange latten ingeruild worden voor een fiets. Van de 20 liften blijven er dan 2 open en in plaats van 24 pistes kunnen er 8 afdalingen gedaan worden.

 

Zie hierover voor een downhill-impressie:

 

Een volle dag in een groene volvo, met Jason achter op de bank, die rustig zijn roes uitslaapt. We gaan zuidwaarts, op weg naar warm weer. De sneeuw is gesmolten als we langs Dijon rijden. Onze bestemming is onder het Grand Massif, naar een klim gebiedje genaamd de Caroux. Waar we meerdere lengtes, op eigen protectie, in geweldig mooie rots kunnen klimmen. Geloof je het niet of nieuwsgierig... dan is hier het filmpje:

 

{vimeo}19026722{/vimeo}

Blog

Hier blader je ons volledige ongefilterde blog met alle artikelen.

A random picture from our galery