Afgelopen week werden we grof verwend met de sneeuw en regen, dat beloofd veel goed voor de komende winter!!!

En bij vooruit kijken hoort natuurlijk ook achteruit kijken en dus heb ik een filmpje gemaakt over de week die ik samen met Bas, Tom en Corne had in het Maltatal in Oostenrijk. We zaten prinsheerlijk in "Landhaus zur alten Post", met 9 slaapplaatsen en 3 hout-kachels! Natte spullen waren dus geen probleem.

omm2008Juli 2008. Een enthousiaste Jason aan de lijn: “Zelf navigeren, alles zelf meenemen. Echt een super gave training!” Kortom, hier moeten we aan meedoen! concludeerde hij tenslotte. Dus, toen het eindelijk oktober was (the OMM is organized in late October to enhance challenges...) met de auto naar Calais, daar de boot en vervolgens nog 600 km Engeland in om in het Lake District aan te komen. Rond de 1500 teams van twee personen. Ieder een rugzakje. Twee dagen het veld in to test self-sufficientcy and orientational and outdoor skills. Verplichte materialen: tent (met grondzeil), insulated sleepingbag (dus geen reddingsdeken...), eten voor 36 uur, een brander, en het belangrijkste: regenkleding.


We moesten starten om 6h28. Drie minuten van tevoren moet je bij de start staan, je geeft je team nummer door, schuift een lijntje op, krijgt een geplastificeerde kaart en een minuut later zit je volop in de race. Er zijn twee disciplines: afstand en score. In de afstand categorie zijn er vijf klasses, waarvan de langste een dubbele marathon behelst (elite). Er zijn ook score klasses: long, medium en short. Daarbij krijg je een start- en finish tijd. Checkpoints staan al ingetekend en hebben een waarde van 10 tot 60 punten. Wie de meeste punten heeft wint.

Afgelopen weekend werd er weer hard gestreden in de Veluwe Classic, een adventurerace in de omgeving van Wageningen. Het fantastische weer en de mooie omgeving maakten van de wedstrijd een genotstocht. 16 uur lang renden, fietsten en kanoden de deelnemers van checkpoint naar checkpoint. Bij de finish wachtte nog een monsterlijk klimonderdeel waarbij een aaneenschakeling van netten, touwladders en balken, die tot ongeveer 30m de lucht in rees, overwonnen moest worden. De Dissidenten werden goed vertegenwoordigt en de teams bestaande uit Arnoud en Jason, Maarten en Mieke, Sil en Kirsten, en Arjan en Janne, genoten van een flinke dosis buitenlucht en lichaamsbeweging. Dit jaar gold de Veluwe Classic als NK adventureracen en als klap op de vuurpijl vielen twee van de vier VD-teams vielen in de prijzen: Maarten en Mieke (Als zelfs zij het kunnen...) werden 3e in de NK mix, en Arjan en Janne (Vertical Dissidents) werden 1e. De volledige uitslag staat online, en de eerste foto's vind je hier. Arnoud legde de tocht vast in bewegend beeld. Bekijk de film hieronder en beleef alles op nieuw. Bedankt voor de mooie herinnering, Arnoud!

 

0000_teaser

Sommige dingen kan je maar met een selecte groep mensen doen. Niet dat de activiteit hun aantal niet toelaat, maar dat de beoefenaars de activiteit niet toelaten. Alleen met je eet-verslaafde buurman leg je 40 worsten op de BBQ tijdens de lunch. Alleen met je hyper-actieve klimmaat doe je een inklimtocht van 16 uur. Alleen met de mooie cassière die in één hap een banaan naar binnen werkt ga je ’s avonds… Ach, het idee is duidelijk.

Als je ’s ochtends om 6 uur op de parkeerplaats uit je slaapzak kruipt waar je 8 uur eerder beschonken bent in gekropen, en je duwt een homp brood en een halve droge worst naar binnen en je propt een handvol snickers in je tonnetje, dan ben je om 7 uur de eerste in de canyon. Terwijl ‘normale’ canyoneurs net instappen, kan je prima al aan je proteïne-level werken door 4 eieren te bakken (p.p. natuurlijk). Dan een lekker stukje rijden, en terwijl je collega’s in het zonnetje zitten te lunchen, stap je de volgende canyon alweer in.

Dat is ongeveer hoe ik de eerste weken van juli ben doorgekomen met Jaap en Jort, twee mede-studenten geologie en BotS-teamgenoten. Met de pré-Alpes en de Alpes-maritimes als werkterrein hebben we super mooie canyons gedaan! Lekker strak in het neopreen: zwemmen, springen, glijden en abseilen. Met bebaarde gezichten. Niet alleen om zonnebrandcrème te besparen, maar natuurlijk vooral om die gladgeschoren Fransen te intimideren…

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

foto8

foto9

foto10

foto11

foto12

foto13

foto14

foto15

foto16

foto17

foto18

foto19

IMG_1125Tja en zo stond er deze zomer weer eens een afspraak gepland met Maarten. Waar gaat dat dit keer toe leiden vraag ik me af. Ik denk nog eens terug aan ons laatste avontuur in de meivakantie van vorig jaar. “He Tom, die Dufourspitze zie er best mooi uit hé? Tja nu je het zegt, maar met sneeuw-schoenen en al die sneeuw van afgelopen week is het misschien niet helemaal een goed idee om direct Zwitsers hoogste eruit te pakken ”. Nog geen twaalf uur later staan we een kleine 100 hoogtemeters boven de Monte Rosa Hut een kruising tussen een sneeuwhol en een iglo in elkaar te flansen en nog geen 20 uur later lopen we na een geslaagde toppoging over een veel te gare gletsjer richting Zermatt. Veel te gaar = drie van de vijf stappen tot je knieën wegzakken met die tennisrackets en een vooruitzicht van nog eens uren ploeteren in dezelfde ellende.

10 11 12 13 14 15 2 2 2 2 2 2

amazoniaOok bij Vertical Dissidents wordt er volop getraind voor de Harz! En dat betekent trappen, trappen, trappen. Omhoog ende omlaag, over takken, stenen, blubber, langs lianen en dwars door het oerwoud, de dissidenti deinzen nergens voor terug. Het is avontuurlijk mountainbiken in de Ardennen. Op zaterdag regen we in Houffalize een aantal routes aan elkaar en de korte klimmen wisselden af met technische afdalingen. Al met al kun je hier een interessante lus van 90 of meer km samenstellen. Plezier van het hoogste niveau gegarandeerd! Lachen, scheuren, brullen. Zondag reden we in mijn Peugot aka scheurijzer naar Bouillon, vlak aan de Franse grens. Het is even rijden, maar dan heb je ook wat. We vertrokken vanaf de pittoreske parkeerplaats van het kasteel en lieten al gauw de rondscharrelende kiekjesmeute achter ons. In Bouillon zijn technische en vooral lange (40-70-90 km) routes te vinden. We waren helemaal in de 90's stemming en het was dus meteen duidelijk voor welke route we zouden gaan. De tocht wordt gekenmerkt door lange klimmen waar je bovenbenen heerlijk verzuren. De afdalingen zijn ook lang, continue en je kunt naar hartelust naar beneden scheuren. Technisch net iets minder moeilijk als in Houffalize, maar door de hogere snelheden toch super inspannend. Adrenaline tot in je kleine teen. We waren natuurlijk niet al te vroeg begonnen en op 3 kwart van de route aten we een frietje. Langszaam zette de duisternis in. Helaas moesten we de laatste 10 km over de weg, aangezien we geen diepte meer in konden schatten in de bossen. Dat gaf ons dan wel nog ff de mogelijkheid om onze snelheidsgrenzen te verleggen, en met bijna 70 km per uur scheurden we om half 11 de soep weer in.

Goede info over MTB routes in Belgie vind je op mtbroutes.be of in het MTB boekje van de ANWB (handig als je pas onderweg je plan componeert). De routes in zowel Houffalize als Bouillon waren goed aangegeven, alhoewel we bij de laatste in het begin door gekapte bomen erg moesten zoeken, en dus een stukje geimproviseerd hebben.

Nu Arjan alleen thuis zit en alle andere dissidents druk in de Alpen bezig zijn en geen stukjes schrijven is het een mooi moment voor mij om er nog een extra stukje uit te gooien voordat ik Chamonix ga verlaten. Ik kwam naar Cham met het idee dat ik ging wonen in een buitensport paradijs en dat is ook zo! Maar er is zoveel te doen en zo weinig tijd (zeker als je ook moet afstuderen). Dus ondanks dat ik graag wilde downhillbiken, kwam het er niet van, tot gisteren! Mijn vriend Douglas wist hoe graag ik wilde downhillen en hij had een extra fiets geregeld. Al jaren wordt er veel gedownhilld in Cham, maar sinds kort is er ook een nieuw bikepark met wat mooie parcours geopend onder de Index en Flegere lift. Ik had ze al een paar keer bekeken vanuit de lift en elke keer was ik jaloers op de fietsers onder mij.

Aan de start van de Rode downhill piste bij de Index

De meeste mensen hebben de zomer al in de bol. Toch willen we je nog even de ijskoude ijsrillingen over je rug laten lopen en je meenmen naar afgelopen winter. Eind april klommen, Sil, Maarten en ik de namelijk de Pitztaler Eisexpress. Achter elkaar aan stormden we over de rij van ijs- en firnwanden. Blank ijs, firn, losse poedersneeuw tot aan je heupen. Sporen, wisselen, beuken, graven skien, graatje, technisch gepiel weer wat blankijs en verder en verder en verder. Fantastisch om dit met twee zulke goede vrienden te doen. Maarten maakt hiervan een weergaloos videoverslag. Kijk, ril en huiver.

 

slob_en_sloot_klein

Afgelopen vrijdag zijn Bas en Maarten door Tom uitgenodigd om samen met de "Ruige Mannen" van de ASAC deel te nemen aan de Slob en Sloot race in Landsmeer.

Dat betekende dat we onder de vingerverf en modder zaten nog voor het startschot al geklonken had. Ook werd er veel geschreeuwd en gegromd en miste eingelijk alleen de badmintonsets en de partypoppers!

 

De race zelf was 2,4 km lang en ging door sloten van 3 meter breed tot vaarten van 60 meter lang. Al gaanderweg kwamen we erachter dat een spijkerbroek je geen voordeel oplevert, behalve dat de race nog zwaarder wordt :)

De start was met 140 deelnemers een goed georganiseerde chaos en de vingerverf bleef de eerste paar sloten goed zitten. De zuigende modder was vooral zwaar als je er vol in sprong en ook het zwemmen met schoenen en lange (volgezogen) broek was een uitdaging.

Met een respectabele 6e, 7e en 15e plaats kunnen we terug kijken op een geslaagde race. Misschien dat we volgend jaar nog iets hoger kunnen eindigen als we serieus mee zouden doen vanaf het begin????

 

Zie hieronder voor een filmpje (en rechtsboven voor foto's) dat goed de sfeer van de avond weergeeft:

 

foto2

foto3

foto4

foto5

Blog

Hier blader je ons volledige ongefilterde blog met alle artikelen.

A random picture from our galery