We did it!!!! We finished the Raid in France in 5 nights & 5 days. We even managed to finish 14th overall. This was the longest race we ever participated in. Before we started we weren't sure whether we would be physically capable of doing such a race. This would be the first Adventure Racing World Series Race we would participate in, and we were very aware that this is the highest level of adventure racing, a level we have not yet experienced before. From the other hand, looking at the distance, it didn't seem too much. 'Only 450km'. We've done more kilometers before, in a shorter timespan. Harm, who already participated in 2 Raid in Frances before, warned us that the amount of kilometers would be misleading. ‘They’ll send us over very technical terrain, there won’t always be paths, it will involve a lot of bike-carrying, there will be a lot of altimeters, and we might be struggling to meet deadlines’. We couldn’t wait to find out and see.

The start wasn’t great for Arjan. He’d caught a stomach bug just 3 hours before the race start, and only 15 minutes before the start he was still hugging the public toilet in Font-Romeu. I also wasn’t feeling well and still struggling with a cold and high temperatures. We decided to just ‘suck it and see’.

We started with a prologue for which we had 50 minutes. Maarten’s navigational skills are excellent, and we easily managed to find all the CPs within the timeframe. We then got the maps for the first part of the race.

When I was little I often saw cartoons on TV that showed people and animals that were going ‘on an adventure’. The smurfs, my little pony, David de Kabouter, etc. I then always wondered what it would be like to go ‘on an adventure’.  I think this wondering has never changed, and is probably one of the reasons I do adventure races.

And so we, team Vertical Dissidents, decided to go ‘on an adventure’ again. This time it would be the Harz in Germany. Bas moved to Norway and needs to focus on his life and work there, and so we were going to participate as a trio: Maarten-the-Machine, Arjan-the-Tarzan, and myself. We’re aiming for the Raid in France in September, and we saw the Harz as a good training weekend for this. We started the race knowing we would be unranked because we are ‘only’ a team of three, but that wasn’t really an issue – we just wanted to experience yet another adventure.

Racing on the continent is always a logistical challenge for Arjan and me. The problem is that bit of water that needs to be traversed. On Friday morning, Maarten picked us up from Eindhoven Airport. Unfortunately the traffic was really bad, and once we finally arrived we struggled to change the paddles of the bike I borrowed of Frederike (huuuge thanks!!). Thanks to some help and tools of other teams we managed, but it took a long time, and we finished packing just in time for the bike-drop off (read: 1 minute before closure). When the race briefing finished, we still had to eat. Luckily, Adventure Food meals come in handy sometimes J Because of our great preparations and an early start we didn’t get much sleep that night (1,5 hours). My body had decided to make it an even longer adventure race, because I had also barely slept on Thursday night because of work-related issues and the early flight. One thing was sure: this was going to be a perfect training for the Raid in France!

The race would start at 4am. Maybe this is where I made a mistake, who knows. I was cold and hadn’t put on an extra layer in the time we were waiting for the starting signal. I shivered, but was excited and longed for the adventure.

Het is nat. Het is blubberig. Het is drassig. We banen een weg tussen de gaten in de grond, de hardere hei-planten en de moerasserige en zompige ondergrond. Ik stoemp tussen de knie-hoge graspollen door, wat met mijn korte benen meer een soort van hordelopen is. We gaan over en door sponzige graspollen, harde graspollen-bollen en allerlei andere soorten gras en plant waarvan je van het bestaan niet wist als je nog nooit in off-road Engeland bent geweest. Het is weer het weekend van de OMM en Arjan en ik hebben een enórme glimlach op ons gezicht

We voelen ons allebei sterk. Geheel tegen de gewoonte in hebben we eens een keer geen pre-race stress. We zijn op tijd wakker, hebben lang de tijd om te ontbijten. Jason en Arnoud komen voor hun start nog even hallo te zeggen en ook Inga en Lucas, onze vrienden van Dutch Adventure, komen nog even bij onze bus langs voor zij starten. Niet veel later wandelen wij rustig naar de start. Het weer is grandioos in vergelijking met andere OMMs. We krijgen alleen zo nu en dan een buitje of wat miezer-regen over ons heen, maar het normale weer-advies ‘there are some showers in between the rain’ klopt voor dit keer niet. Wel staat er enorme harde wind, die ons soms de berg op omhoog duwt en anders weer probeert om beneden te houden. Lekker strijden tegen de elementen. Het is een tijd geleden dat Arjan en ik samen geraced hebben en we moeten zeker in het begin weer een beetje aan elkaar wennen. De eerste punten vinden we gemakkelijk en het navigeren gaat soepeltjes. Arjan is sterker bergop en is sneller in het waden door het terrein, ik ben sterker op het vlakke en bergaf. Een prima combi dus, waardoor we om en om tijd hebben om de kaart in ons op te nemen. Arjan maakt op een gegeven moment een klein navigatiefoutje en raakt geïrriteerd. Gelukkig hoeven we maar een klein stukje terug te lopen. Niet lang daarna heb ik het idee dat ons originele plan niet het beste is en stel ik een ander routeplan voor. We verspillen wat tijd aan onenigheid (Arjan is nog steeds geïrriteerd…), maar uiteindelijk geeft hij toe dat mijn plan toch het beste is. We nemen de ‘weg’ in plaats van binnendoor door de moerassen, wat veel sneller gaat. Ik loop voorop en al snel zijn we bij het volgende checkpoint. Daar wacht ik op Arjan die in de tussentijd onze nieuwe route beter in verband heeft gebracht met de tijd: we zouden het moeten kunnen halen! Ook heeft hij zichzelf hervat en zie ik weer de alombekende grote glimlach op zijn gezicht. Dat is een stuk gezelliger en vanaf nu racen we als een geoliede machine en halen we heel wat mensen in. Met kompaskoers vinden we alle checkpoints en hoeven we nog geen meter om te lopen. Het gaat als een malle. We zijn 20 minuten voor de deadline bij de finish en daar blijkt dat we het 3e mix team zijn en 20e team overall! We hadden gehoopt uit te mogen slapen, maar daar is nu geen sprake van. We moeten de volgende dag in de ‘chasing start’, wat betekent dat we om 7.21u moeten vertrekken.

Tijdens de Strong Viking Hills Edition op 24 mei 2014 in Spaarnwoude (nabij Amsterdam) was er naast de reguliere afstanden (7, 13 en 19 km) ook een afstand van 42 kilometer. Meer dan 100 obstakels en meer dan 1500 hoogtemeters maakte een mooie uitdaging..... zeker als je gekleed gaat in een Power Ranger pak :)

Sil, Paul en Maarten gingen de uitdaging aan en hieronder staat het verslag van hun dag.

Adventure Race

Keep going. Just keep going. Day and night. Whether it's 10, 40, 75 or 175 hours non stop. Running, mountain biking, kayaking, climbing, swimming. Whilst knowing where you are and where you're going to. Navigation is crucial. Cereal bar after cereal bar. Fighting sleepmonsters. Pursuing your own strategy. Twenty minutes of sleep or 'hanging on' to your team mates to be able to 'sleep on the move'.

Welcome to adventure racing. 

A random AR picture

  • 19 - Blije gezichten aan het eind van 73 uur (3 dagen en 3 nachten) doorstoempen met in totaal 3x 20 minuten slaap. Kom maar door met die champagne.
  • Category: Czech Adventure Race 2013